شمارهٔ ۱۶۳

به کف عاشق چو گل خون دل خود را نگه دارد برای روزی خود حاصل خود را نگه دارد مگر لیلی گمان دارد که پیش افتاده از مجنون که در هر گام صد جا محمل خود را نگه دارد پس از عمری به بزم یار دل جا کرد و می ترسم که نو دولت عجب گر منزل خود را نگه دارد ز دل دادن به خوبان منع ما کردن بود ناخوش اگر ناصح تواند گو دل خود را نگه دارد ز تیغش دل به خون خویش بازی می کند شاید دمی بهتر تماشا قاتل خود را نگه دارد که خواهد سوختن ز افسردگان انجمن با او گر از پروانه شمعی محفل خود را نگه دارد ز غیرت تا به خون غلتند خلقی روز محشر هم به خون آغشته قاتل بسمل خود را نگه دارد جهان از نکته پردازان چو شد مفلس بگو قدسی که طبعت نکته های مشکل خود را نگه دارد