شمارهٔ ۲۰۱

در مجلسی که احباب شرب مدام کردند نوبت به ما چو افتاد آتش به جام کردند اینجا غم محبت آنجا سزای عصیان آسایش دو گیتی بر ما حرام کردند از بس که شیشه ها راست از هر طرف سجودی میخانه را ز طاعت بیت الحرام کردند چون ساغر شکسته در دیده ها نمی نیست اسباب گریه امشب گویا تمام کردند در چاره وصالت کان را کسی ندانست سوداییان زلفت صد فکر خام کردند بتخانه از بتان پر میخانه از حریفان این خانه تهی را چون کعبه نام کردند دارند پارسایان دایم ز وجد مستی آب حلال خود چون بر ما حرام کردند در روزگار دوری گویا نمی شود روز یک شام ناشده صبح صد صبح شام کردند از خیل کامجویان قدسی کناره بهتر کاین قوم عاشقان را بی ننگ و نام کردند