شمارهٔ ۲۱۶

در چمن کی دلم از فیض هوا بگشاید پرده بگشا که ز رویت دل ما بگشاید عیش این باغ به اندازه یک تنگدل است کاش گل غنچه شود تا دل ما بگشاید بر سر نکهت زلفت چو صبا می لرزم که مبادا سر زلف تو صبا بگشاید عمرها رفت که لب تشنه تیغ ستمیم رحمتی کو که رگ ابر بلا بگشاید بوی پیراهن یوسف به صبا باز دهند هر کجا یوسف من بند قبا بگشاید گر بود بوی سر زلف تو همراه صبا بوستان دست به تاراج صبا بگشاید تا که از سینه برون کرده غمی باز که عشق می فرستد به دلم مژده که جا بگشاید آسمان چون مه نو گر همه ناخن گردد نتواند گره از رشته ما بگشاید هیچ کس رشته ز مکتوب دلم باز نکرد سر این نامه مگر روز جزا بگشاید قدسی از عشق رهایی مطلب کاین صیاد بند بر دل چو نهد رشته ز پا بگشاید