شمارهٔ ۲۴۴

چشمی که با غبار درت آشنا شود دیگر چو نقش پا کی ازین در جدا شود بر لب شکسته می گذرد حرف توبه ام چون کودکی که نو به سخن آشنا شود آن طالعم کجاست که افتد به کار من هر عقده ای که از سر زلف تو وا شود چون صبح یابد از نفسش نور عالمی هر ذره را که مهر تو در سینه جا شود کی می رود خیال تو از دیده ام برون در خاک استخوانم اگر توتیا شود دست امید باز ندارم ز دامنت پیراهن امید مرا گر قبا شود هر سرمه ای که آن نه ز خاک درت بود در دیده جا ندارد اگر توتیا شود زنهار فردباش که خواری نمی کشد هر قطره کز محیط چو گوهر جدا شود هر دم به یاد تیر تو آهی ز دل کشم تا جای تیر تو به دل تنگ وا شود از بی تعلقی چه عجب آب دیده ام گر قطره قطره چون گوهر از هم جدا شود بخت سیاه بر سر قدسی ز یمن عشق شاید که رشک سایه بال هما شود