شمارهٔ ۳۱۶
ق قدسی مشهدی
0
Altın Yaprak
بسی چون سایه افتادم به پای سرو آزادش
ز خاکم برنمی دارد نمی دانم چه افتادش
خوشم کز کوی او قاصد چو آمد برنمی گردد
چو آید بوی گل نتوان به گلشن پس فرستادش
کند روح شهیدان طوف بسملگاه صیدی را
که بی جذب کمند آرد به پای تیغ صیادش
نمی خواهم که یک ساعت شود فارغ ز آزارم
مبادا دیگری خود را زند بر تیغ بیدادش
چه بخت است این که گر دامان کوه بیستون گردد
کف اقبال خسرو می کشد از چنگ فرهادش
کمین بازیچه از نیرنگ عشق این است قدسی را
که لب نگشود و گوش عالمی پر شد ز فریادش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş