شمارهٔ ۳۲۹

دلم بهر قفس پرواز می کرد از چمن رفتم فرو نگرفت در غربت دلم سوی وطن رفتم به هجر و وصل این گلشن نکردم نوبر شادی چو غنچه تنگدل زادم چو گل خونین کفن رفتم ز خامی های من ای شمع اگر افسرده شد مجلس تو بنشین با حریفان گرم کن صحبت که من رفتم ملالی بود اگر از بودنم در خاطر یاران بشارت باد ایشان را که من زین انجمن رفتم به حسرت با لب خشک از کنار جوی برگشتم ز گلشن ناامید از جلوه سرو و سمن رفتم ندارد جز لب حسرت گزیدن بهره ای عاشق به حسرت عمرها دنبال آن سیب ذقن رفتم ندیدم در چمن آن گل که من می خواستم قدسی بشارت باد مرغان چمن را کز چمن رفتم