شمارهٔ ۳۳۹

در قیدم و گمان که گرفتار نیستم دارم هزار زخم و خبردار نیستم گه سینه می خراشم و گه ناله می کنم یک دم ز شغل عشق تو بیکار نیستم جایی نمی روم ز گلستان کوی تو بوی گلم ولی به صبا یار نیستم یکباره گر ز من نه فراموش کرده ای کو جور اگر به لطف سزاوار نیستم عرض دوا به چاره این خسته دل مبر انگار کن مسیح که بیمار نیستم ای وصل عیش می دهی و درد می بری مگشا در دکان که خریدار نیستم غم جای خود گرفت چو دل شد ز خون تهی اندوهگین ز گریه بسیار نیستم اشکم به خون نشاند و مرا لب به خنده باز آبم ز سر گدشت و خبردار نیستم دارد به غیر لطف نمایان به رغم من قدسی حریف این همه آزار نیستم