شمارهٔ ۳۷
ق قدسی مشهدی
0
Altın Yaprak
تهی ز می نتوان یافتن ایاغ مرا
به آفتاب نسب می رسد چراغ مرا
غم تو گر نکشد دامنم ازین کشور
چنان روم که نیابی دگر سراغ مرا
به ناز ناخن اهل ملامتم چه نیاز
چو گر مخونی غم تازه کرد داغ مرا
چو غنچه چند زیم تنگدل ز خاطر جمع
نسیم کو که پریشان کند دماغ مرا
دلم ز باد خزان تازه می شود قدسی
چه احتیاج نسیم بهار باغ مرا
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş