شمارهٔ ۳۸۹

دلی از قید آسایش چو عشق آزاد می خواهم لبی چون بلبل شوریده پر فریاد می خواهم به غم خو کرده جانم ذوق عالم را نمی دانم دل اندوهگین و خاطر ناشاد می خواهم دلم چون بود آسوده به قید عشقش افکندم غم نوکرده جا در دل مبارکباد می خواهم سراپا ناله دردم چو مرغ بال ببریده مهیای قفس شد مرغ دل صیاد می خواهم دلم با زخم بیداد تو محکم الفتی دارد همه داد از تو می جویند و من بیداد می خواهم دل محنت کش مارا چه باشد بیستون کندن غمی دشوارتر از محنت فرهاد می خواهم خوشم با سایه دیوار در کوی بتان قدسی نه گشت بوستان نه سایه شمشاد می خواهم