شمارهٔ ۴۰
ق قدسی مشهدی
0
Altın Yaprak
سخن ز غیر مپرسید بینوایی را
که کرده ورد زبان حرف آشنایی را
حدیث هجر به گوش دلم چنان تلخ است
که حرف موج بگویند ناخدایی را
دماغ غنچه معطر شد از نسیم سحر
کشیده شانه مگر زلف مشک سایی را
ز رشک هر مژه در چشم من شود خاری
به کوی دوست چو بینم برهنه پایی را
چراغ حسن تو را روشنی نگردد کم
اگر بهشت کنی کلبه گدایی را
چو سوی دیر روی سبحه را بنه قدسی
مبر به مجلس دردی کشان ریایی را
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş