شمارهٔ ۴۱۵
ق قدسی مشهدی
0
Altın Yaprak
در کوه و دشت پهن شود تا نشان من
ای لاله کاش داغ تو بودی ازان من
از بس که حرف تیغ بتان شد زبانزدم
شد ریشه ریشه چون قلم مو زبان من
گر پهلویم چو شمع نمی داشت چربیی
کی سوختی به علت مغز استخوان من
در غیرتم که سایه چرا با تو همره است
دنبال کس مباد دل بدگمان من
چشم حسود بر دل چاکم خورد هنوز
رشکی که بر قفس نخورد آشیان من
بالیده ام ز شوق که مویی نمی زند
موی میان او ز تن ناتوان من
هر ناله کز برای تو باشد توان شناخت
یا رب مباد گوش کسی بر فغان من
سررشته محبت اگر آیدم به دست
سوزد چو شمع بر سر آن رشته جان من
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş