شمارهٔ ۴۵۵
ق قدسی مشهدی
0
Altın Yaprak
دل ز بیداد تو رو کرد به آبادانی
در نظر برگ گل و لاله کند پیکانی
در تماشای در و بام تو چون مهر منیر
هر سر موی کند بر بدنم مژگانی
از بد و نیک جهان روی فراهم نکشم
زانکه چون آینه ام باز بود پیشانی
سینه ام ترکش تیرست ازان شست و هنوز
جگرم آه کشد از غم بی پیکانی
در خراش جگرم حاجت ناخن نبود
پیچش آه کند در جگرم سوهانی
روی گردانده ای از دیدن رویش قدسی
گل بی رنگ ز خورشید چرا گردانی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş