شمارهٔ ۵۰

داد گلبن در چمن یاد از گل افشانی مرا بلبلان کردند تعلیم غزل خوانی مرا راز من چون نقش پیشانی ز کس پوشیده نیست از ازل بازست چون آیینه پیشانی مرا هر طرف هنگامه ای گرم است از من همچو شمع روشناس انجمن دارد سرافشانی مرا کی لباس من شود پیراهن فانوس چرخ شعله شمعم کند گردن گریبانی مرا جوهر ذاتم نخواهد فیض ابر و آفتاب آسمان مشناس گو دریایی و کانی مرا کاش هر مویی مرا می بود چشم حیرتی دیده تنها برنمی آید به حیرانی مرا پیکرم را از لباس عافیت عریان مدان پیرهن چون غنچه در بر کرده زندانی مرا تا گریبان غنچه این باغ در دلبستگی ست سرو دارد داغ در بر چیده دامانی مرا اشک یعقوبم کند دیوانه بیت الحزن ورنه از جا درنیارد ماه کنعانی مرا ذوق برگ سوسن از خنجر نیابم این زمان یاد آن روزی که کردی غنچه پیکانی مرا ترک دفترخانه ام فرمود ذوق شاعری به بود دیوان شعر از خط دیوانی مرا زلف جانان نیستم قدسی چرا باید گرفت از نسیم و شانه تعلیم پریشانی مرا