شمارهٔ ۸۱

از غم نمی خورد دل اهل جنون شکست در حیرتم که خاطرم از غصه چون شکست تا حرف ناامیدی مجنون شنیده ام دارد دلم ز طره لیلی فزون شکست زان گل که کوهکن به سر از زخم تیشه زد صد خار رشک در جگر بیستون شکست در خیمه گاه شعله که داغ است نام او دل را سفینه بر سر گرداب خون شکست پیوسته دیگران ز قدح باده می خورند ما خورده ایم از این قدح واژگون شکست ای آنکه بر شکستن رنگم خوری دریغ بشکاف سینه را و دلم ببین که چون شکست رفتی و از خمار برون رفتنت ز بزم بر روی نشاه رنگ می لاله گون شکست یک سو شکست زلف تو یک سو شکست دل غمخانه مرا ز درون و برون شکست جز من که بخت نیک مرا کارساز نیست از عافیت نخورده کسی تا کنون شکست قدسی نکرده سعی کسی در شکست ما ما را رسد همیشه ز بخت زبون شکست