شمارهٔ ۲۹ - وصف خوابگاه شاهی

زهی عالی بنا کز پایداری بقا را کرده تعلیم استواری مقام خوابگاه پادشاهی مهیا شد به تایید الهی سراسر نور چون کاشانه چشم شده مردم نشین چون خانه چشم در و بامش همه عنبرسرشت است که گویی خانه چشم بهشت است کند این خانه را زان چرخ پابوس که شمع دولت و دین راست فانوس نشد آیینه با خشتش برابر بسی داغ است ازین معنی سکندر درش محراب محراب نیازست چو چشم دولت بیدار بازست در و دیوارش از آیینه کاری چو عالی محو در صورت نگاری ز سودایش هوایی بیت معمور به طوفش کعبه آید از ره دور فلک را رفعتش دل برده از دست ز جام روزنش خورشید سرمست درین خلوت سرای نیک فرجام تراوش می کند فیض از در و بام چو طبع مستقیم از روشنایی چو روی مهوشان در دلگشایی بود کیفیت از جامش نمودار چو از آیینه عکس روی دلدار ز فیضش صبحدم را خانه معمور چو مشرق روزنش فواره نور شرف را خانه دولت تمام است مقام عشرت و عیش مدام است ز رفعت سایه سقفش فلک سای پی تعظیم فرشش عرش بر پای ز سقفش آسمان چون سایه در زیر نمی گردد نگاه از دیدنش سیر زمینش فیض بخش و عشرت انگیز در و بامش طرب گاه و طرب خیز به دیوارش که زد این نقش پرکار که شد مانی ز حیرت نقش دیوار ز خاکش بوسه چین زرین کلاهان ثناگوی صفایش صد صفاهان به گردش روح قدسی جمع ازان است که خلوت خانه شاه جهان است به سعی بانی فرخنده فرجام چو این دلکش عمارت یافت اتمام خطابش دیده ایام کردند چو دیده خوابگاهش نام کردند بود خاکش عبیر طره حور ازین فردوس بادا چشم بد دور