Bulma Yalnızlığımı Benim

gökyüzü karanlığa soyunduğunda oturup bekar bir gecede seni düşündüm rüzgarın uzun çarpmasıyla savruldu yoksul bedenim kentin ağzında didinip durduğun kara ve soğuk sözlerini yordum kaç güneşlerim çalındı cinnet gözlerimden kumlarla oynayan çocukluğumun elinde ölümü gördüm düşlerimin yüzü onarılmaz uçurum çığlık çığlığa girince gecelerime soldu saksıda mavi çiçeklerim gögsümde bütün adreslerim baharsız kendimi sızıya kazandım kaç kez saçlarımı dağıttı ayaz bu yalnızlık denen çoğullukta ayak izlerimi bırakıp sakın ağlama yüreğim sularına çekme yürüyen kıyılarımı boğulan bir deniz olur aklım ölürüm... damarlarımda sessizliğin parmak uçları dondu hiç şiirler yazılmadı ben bildiğim yaralara ikibüklüm izlerin boynuna doladım karanlığı duyuyor musun öldüğünü kaldırımlara usul usul güvercinler konuyor sürüyorum yüzümü kök salacak tek bir ağaca... bugün acılarımın aynalarını kırdım tenime sığmayan gülüşleri terk ettim burada bitti hayat yeni bir kimliğe dolanma etrafımda ayışığı bulma yalnızlığımı benim sadece sana öldüm gidiyorum şimdi gökyüzü aydınlığına soyunuyor toprak altına düştükçe eski tarihler günahsız günlere kendimi büyütüyorum