susarak ve serseri ilhamlar eşliğinde yeni bir şiire tutunarak beddua dilden adımı düşürdüm…
dün tarihlerin buz tutmuş gözlerinde kırıldı aşk köşebaşlarında hüznü giydim akşamüstlerine sanki inadına yürütüp ayaklarımı dağın eteklerine ateş yaktım…
hüznüm yarınsız beyaz sürgün ruhuma göç eden denizin anlattıkları uzansın dalgaların gurbet yüreğime…
her şey bir anda yaşandı güneş gözlerimi buluta çevirecekken biriken gözyaşlarım intihar etti uzaklara yüzümü umuda gömerken…
ay ve güneş gülümserken oturup yeni bir şiire sığındım bu gecede tüm geceler anılarımda fırtınaydı aynanın önünde su gibi sessizliğime yürüdü…
gökyüzü karanlığa soyunduğunda oturup bekar bir gecede seni düşündüm rüzgarın uzun çarpmasıyla savruldu yoksul bedenim kentin ağzında didinip durduğun…
dün ölü düşüncenin sözlerindeydi cam'a vuran aşk acısı susmuş ayna gibiydi yüreğim yüzleriniz vardı sarı,esmer,beyaz…
düşteyim uzun bir düşte sakın değme saçlarına herkesin gölgede yalnız ağaç değilsin…
adımı unuttum adımlarım aynalaştıkça beddua bir dilde camlı odalardan kendim gibi kaç ben'leri seyrettim anılar bir köşede oturup uçurum gözlerime sustu…
-elimi uzatsam tutacaktı o kara sürgün sahipsiz sokakların sus'una kalacaktı aşk- gittiğin gün…
masmavi umut kara bir bulutun peşinden ağlıyordu... düşüncem intihar gelgitlerinde…
1
aynaya bakan bir tarih düştü yüzümden nazlanırcasına gelişsiz gidişlerin çıplaklığını kuşandı yüreğim baharda yeşiller fısıldaşırken kimler emzirir ki hüznümü zaman sakla yanakları…
o sabah kaç sabah birikintisiyle yüzüme topladın günahlarını ayışığından çalıp beni kalbinin sahralarına ıssız bir şehrin hücrelerine kara bulutları indirdin…
bir yalnızlık içerisinde almış başımı gidiyorum ağzımın sol yanında yağmurun damlası ve eşkiya gözlerimde gece siyahınla sevişiyorum…