Yirmi Beşinci Saat
G Gökbu Yalçın Kaya
0
Altın Yaprak
yirmi beşinci saat çalıyor kostantin duvarında
sensiz bir hafta
zifiri karanlık gökyüzü
parlak yıldızlarla dolu
sende gökyüzü gibi asi ve maviydin
parlak yıldızlar gibiydin
yirmi beşinci saat çalıyor kostantin duvarında
yirmi beşinci saat
yıldızsız bir akşamdı hüzünlü bir gece
buğulu bir hava vardı dışarıda
nem ve toprak kokusu
bütün şehiri sarmalamişti
tarih altı sekiz bin dokusuz doksan sekiz
saatler gece yarısını çoktan aşmıştı
buruk bir telefon sözüydü bizi ayıran
o gün benim doğum günümdü mutlu günüm
o gün ölüm günümdü
yirmi beşinci saat çalıyor kostantin duvarında
yirmi beşinci saat
bilmem hatırlar mısın
fastfood kafede
başbaşa kahve içtiğimiz günü
bilmem hatırlar mısın
kahveyi üzerime döktüğün günü
bir kağit mendili yardımıyla lavaboda silmeye çalıştığım
ve ben sildikçe kahve lekesinin daha çok yayıldığı o anı bilir misin
bilir misin seni ne kadar sevdiğimi
ben o elbisemi hiç yıkamadım
sırf senden bir hatıradır diye sakladım
ona baktıkça sana olan aşkım
sana olan sevgim okyanuslar kadar büyüyordu
bak yine
yirmi beşinci saat çalıyor
kostantinin beşinci duvarında
yirmi beşinci saat
hüzünlü bir sonbahar akşamşydş
parkta ismimizi yazdığımız ağacın altındaki
bankta oturuyorduk
bana ilk seni seviyorum kelimesini o gün söylemiştin
gözlerim dolmuş kalbim durmuştu
mutluluk göz yaslarıydı bunlar
sevinç göz yaşlariydi
ikimizin korktuğu bir şeyler vardi
sen KARS'lıydın ben ise ELAZIĞ'lı
benim sevda kitabımda ölesiye sevmek vardı şerefsizlik asla
gönül bu hükmedemedim
seviverdim seni
yirmi beşinci saat çalşyor kostantin duvarında
sensiz bir hafta bir asır bir ömür
yirmi beşinci saat çalıyor kostantin duvarında
yirmi beşinci saat...
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş