Sen/ben/düş-tük

Upuzun, çiçek bahçeleriyle dolu, kuş sesleriyle süslü, gökkuşaklarıyla renkli bir yol önümde uzanan.. Sandım! Doldurup benliğime sevdalanan bütün umutları cebime, Başım dik Yüreğim hevesli Adımım sağlam Sözüm gerçek Çıktım yola... Hiç bir gidiş engebesiz olmaz, bile bile! Yağmurlar yağdı bazen, fırtınalar çıktı.. Üşüdü içim! Çok uzun geceler oldu, gün yüzüne hasret.. Ağarırken bile gün, ışığı göremediğim vakitler dayandı kapıma.. Bazen korktum, kitledim kapıları.. Ne var ne yoksa üst üste koyup da yığdım arkasına, açılmasın hiç diye! Bezen der cesaret kuşandım, açtım sonuna kadar, -sandığından daha güçlüyüm- cakasıyla... Ama hiç, Hiç çıkarmadım nüfusumdan benim bildiğim bu düşü... Sahip çıktım, hayata inat sımsıkı tuttum ellerinden.. Kelepçeledim kendime, Ve fırlatıp attım anahtarını en erişilmez uzaklara! Ceplerimde umudum, Bana kelepçeli düşümle, Düşe kalka, acıya kanaya devam ettim yoluma.... Yaralar aldım.. Durdum, dinlendim.. Tam yeniden yola çıkmak üzereyken ben,,, Dur biraz daha gitme dediler, Dinlemedim! Çok yeni yaraların,kanarsın dediler, İnanmadım! - Savaş filmlerinde olur ya yaralı yaralı devam ettim... - Ama hiç, Hiç çıkarmadım nüfusumdan benim bildiğim bu düşü... Benim ya hani, Emeğim ya, Gerçeğim bildiğim ya Bırakmadım hiç! Kırıldı bazen, Düş kırıklarım battı ayaklarıma Vazgeçmedim... Acıya alışırım da senden geçmem dedim! Kanaya kanaya devam ettim... Her seferinde bir öncekinden daha çok azaldım! Yine de pes etmedim.. Koştum Yoruldum Uğraştım Ağladım Korktum Kaçtım! Sen.... Durdun! Öylece durdun ve beni izledin.... Sensin dedim, Düşümün diğer kahramanı sensin! Sen..... Duymadın, dinlemedin... Görmezden geldin! ... aslında yoktun... Ben azaldım.. Şimdi, Hala ceplerimde umudum.. Gözlerimde hüzün, Yüreğimde sızın, Geçmişimde hatıran, Ben... Duruyorum! Sen, Ne yaparsan yap Ne söylersen söyle Ne kadar pişman olursan ol... Hiç vazgeçmeden çıktığın yoldan, geçsende kendinden... Ben artık yokum! -Birisi parmağını şıklatsın lütfen, ben artık uyanmak istiyorum bu düşten!!