Hal Diliyle...

Aklım durdu.. Ramak öteye gitmiyor. Ağladım.. Sabaha dek. Emsali bile yok. İçinde, fırtına kopan beyin, tek bende. Karıncanın adımı.. Hücrelerimde şok. Kıyameti kopmuş dünya, bir top, elimde. Beni anlayan yalnız, gökteki ay oldu. Bütün sırlarımı yalnız ona söyledim. Ay karanlıkken, sırlarımı bilmiyordu. Patlar mıydı bilmem, güneşe söyleseydim? Yalnız yataklar var, korkunca kapandığım. Yalnız gözlerim kaldı, bir damla su veren. Vefasız çıktı hep, dünyada dost sandığım. Bir anlık rüyam, tek, bu hayatı sevdiren..! Boşvere boşvere, bugün yine boşaldım. Sözleşmiştim güya, "son kere öleceğim" Kaşı düzgün diye fırsatlara aldandım. Bozuk yeminlerle örüldü geleceğim... Ah..! O kapının anahtarını kaybettim. Derken, ölülerle sevişen dünyaya düştüm.. Belki de, bütün yaşananları, ben hakettim. Belki sorumsuzluktan, ölüye dönüştüm. Bastığım yerde, ayağımın kopyası, hep. Yerde gezenlerin ayak izi dizimde.. Alın yazımı yazmış bir kandan mürekkep. Neden dünyaya geldim. taştan acizim de? Yalnızlık.. O benim en iyi bildiğim dil. Öyle ki, sahili yok yüzdüğüm denizin. Bu dünya, yakıtı olduğum köhne kandil. Yanmaktan kaçmak var.. Çıkmıyor körden izin. Yanmaz oldu şimdi, gün batınca güneşim. Yolcu inmez hanın misafiriyim artık. Dillerde dolaşır, farelerle güreşim. pireye yenildim.. Kaşlarım ondan çatık. Büyük sancılar. Canımın her yerindeler. Cismimde dolaşır kemikten karıncalar. Terleyince bir ruh soğuk terimi siler. Hafiflemiş tenimle oynar sakıncalar. Kara kara bulutların uşağı oldum. Damla vermeyen denizin dilencisiyim. Ben artık yolları sırtımda taşıyorum. Ben, şeytanların, bilmem kaçıncı hissiyim. Ey merdivene şarkı söyleten adımlar..! Birleşip beraber, bir şarkı yapın bana. Şarkının sözlerini yazsın kaldırımlar, Bestesi; çıkan ses, gök düşünce tabana... Aklım durdu.. Ramak öteye gitmiyor.!