Geçememekler

Bir yolum var; kendim seçtim; kervan geçer bölük bölük. Işık dolu her kervanı, benim ışığım hep sönük... Belki parlar bir gün derim; bu yoldan dönüp geçemem. Bir sürüm var aklı karalı; iyi kötü hep denge... İşte ben böyle yaşarım; kefeler eşitlenince... Denge var eden bu sürüyü, Aş dağından, aşırı boğazından sürüp geçemem. Hayal dolu benim içim; dünya sana sırtım dönük... Hangi diyara adım atsam yolumda kural kütük! Bir dert! Güçsüzlük!.. Kaldırıp, çıkarıp, söküp geçemem. Bak! Dünya!... Taş putu... Kağıt tanrısı... Kaynağı yalan... Doğruluk bir nefes olsa inan kalmaz soluk alan! Yalancıya gülüp de geçemem; sövüp de geçemem. Fazla heves etme; bu çağda vakit yoktur aşka... İş iş... Hep çalış... İşimiz yok ki bundan başka. İnatçıyım; kendimi hakir görüp aştan geçemem. Cennetin eşiğine oturdum; kapıcısı ölüm... Ben işte orda körüm... Varsa da incisi göremem dibi olmayan gölün. Anahtar elimde, ah ayrılık, ölüp de geçemem.