Seni Sevmeye Kıyamazken

Çocukluklarımız oldu elbet, olacaktır da. Birbirimizi çok tanımıyoruz dedik, Görmezden geldik. Zaman rötuşlasın istedik resmimizi. Düzelecekti sonunda bozuk her hatıra Öyle anlaşmıştık. Günler geçti. Artık biz eski biz değildik. Ya da, bilemiyorum, öyle sanmıştık. Ama bir gün gördük ki Değişmeyen bir şeyler vardı hayatımızda. Hataların, tavırların... Sadece kamufle edilmişlerdi. Hastalığı nüksetmiş bir hasta edasıyla adeta Dolaşıp durmaktaydın kalbimin kıvrımlarında. Tamam dedim. Ben seni böyle de kabul ederim. Öyle söylemiştim. Seni böyle kabul ederim, Her şeyi de anlarım, hoşgörürüm ama. Anlayamam bu vurdumduymaz tavırlarını. Bana acı çektirmek miydi niyetin? Yoksa gülüşünle açılmış papatyaları öldürmek mi? Kötü düşünmezdin, bilirdim. Sadece alışkanlıklarının bedeliydi ödettiğin. Vazgeçemediğin bir geçmişin vardı Benim de, vazgeçiremediğim. Hep kötü müydün sen? Yerinde iyiydin, güzeldin, saftın Beni de severdin, bilirdim. Çok da tatlıydın. Aklımı kurcalayan tek bir şey olurdu Ağzım tatlansın diye dudaklarından öperken. Bu şiirin kötü karakteri ben mi olacaktım sen mi? Sen olamazdın diye umardım içimden. Gidemezdin o kadar da ileri. Yapamazdın bunu bana, Ben, seni sevmeye bile kıyamazken.