Annem

Issız koydun Evi köyü annem Örgün yarım kalmıştı Gittiğinde. Seccaden tespihin iç içe Tuz kabın bile duruyor Elinin değdiği yerde. Duruyor, şekerin, pirincin Koyduğun, En üst çekmecede. Kış gelince yakarım, Dediğin, çalılar hala yanmadı. Yakamadın.. Bir kışı daha bizimle Geçiremedin annem. Elinle diktiğin yastıklar Köşesinde dayalı hala. Kuruttuğun fesleğenler hala asılı Duvarda. Arada bir uğruyoruz Olmadığın ıssız eve. Belki kapıda beklersin diye, Seni arıyor gözlerimiz. Annem... Kapıda boş sandelyende. Tozu hiç sevmezdin annem, Tavanda örümceğide. Şimdi o sevmediğin tozlar, Örümcekler.. Evin dört biryanında Kokunla başbaşa yaşıyor. Biliyor musun.. Kıskanıyorum onları annem, Onlar kadar olamıyorum. Senin olmadığın o evde Onlar kadar bile duramıyorum.