Bilirsin...

şiir yalanı üstüm başım "iyiyim" desem, inanmazsın!.. söz yağıyor şairlerin kaleminden soluk entarime ben tekrar tekrar acının rahmini kazıyorum yakamda deliye dönmüş ellerimin sancısı sen kanıyorum imkan engelli yolunca, nalet bir çaresizlik içinde bütünüyle hudutsuz ikiye ayrılmış kaburgamda bakışlarımda Allah'a yakaran yaslı bir çocuk duruyor çok yıl öncesi boynunun ıhlamur kokulu yerinden kırılmış dudağının kiraz rengi dönüşmüş g/üz ölüme diyeti belli, hasrete esir düşmüş ruhu isimsiz ve benzersiz işkencede tıka basa sevinç ezen kederle doluyum annem kaydıma bakılmaksızın zor kıyamet çiçeği dilimin sicili çığlık çığlığa hani kolaydır ya ağlak bir şiirde göçleri anlatmak! kifayetli, kifayetsiz sair aşkları yalnızlığın kilometre taşlarını onurlu, onursuz savaşları, günlük saltanatları ya da oysa bu ızdırap başka ki, tanımlayacak kelimesi de olmayacak asla sen yağıyorum nereye baksam nereden baksan ıssız ve yoksunum yetimliğimin gittikçe derinleşen çukurunda yürek gözlerimin mendil boğan suyuna yağmur diyorlar tamamen şair yalanı bütünlemeli vaktin esrarında iyiyim desem de bilirim inanmazsın zira, kötüyüm annem yalınayaz, cayıryalım esasında gece artığı mum gibiyim yandıkça içini eriyen ciğerlerimi öksürüyorum anakuş yaralı kendimi ölüyorum mezarının başında her defasında acıma diriliyorum bırakıp gittiğin yerden bilirsin.. sırtımın kamburu taşıdığım dünya yükünden emeğin önünde eğilmekten öykünmediğimi de bilirsin çileyi, mücadeleyi tutunduğum sol yanından öğrendim de öksüz çocuklara anne sıcağı taşıdım kucak kucak Hak dergâhı sinemden erinmedim hiç sevmek bilmeyeni sevmekten böldüm kursağımdaki tek lokmayı dostumla, düşmanımla üleştim korkmadım hain kapanlara düşmekten lakin, "azalma kendini" deyip kodun ya ardınsıra sonsuz yokluğunu umutkıran ecelin pusu depremiyle Mayısın onuncu akşamı parçalana parçalana devrildim yeryüzünden oysa canım senin olsundu annem canlı cenazeye dönüşmeden bu ben ömrüm ömrüne ömür olsundu hani her şeyi bilirdin de bilemedin mi sen eksikliğimin yenilgisini! amansız gelene kahrettim a ciğerimin sızısı ki, zamansız gelen beni bulsundu sana elleşmeden . . .