Şiir İsimli Çocuklarım Vardı

Can Yücel'i hatırlattın .. Sidikli kontes demişti Çağın vebası Koktukça sevdiği yalnızlığına Oysa benim de, şiir isimli çocuklarım vardı Rengarenk .. Asyalı, Avrupalı, Dünyalı Hepsi öksüz bu günlerde Ve yangın yeriyse yalnızlık Bu koku, boğmadan çocuklarımı! Meğer ne kadar kalabalıkmışım Memleketli bir sevdayı resmetmişler Hırçın, saldırgan, sevecen Bir o kadar da anaç Ve öksüz Şimdi azalıyorsak ikimiz birden Okuduğumuz tarih bizim değil.. O yüzden sınıfta kaldım hep.. Ve o yüzdendir ki Babasız çocuklar büyüttüm Örgütlü yalnızlık içinde Can baba olsaydı, şimdi Piç bunlar piç Diye bağırır.. Bir de, vesika verirdi elime Ya bir de! Ya bir de! Ya bir de, seni bilseydi!