Ay Uyurken Soğur Gece

Yorulan gözlerimizin feri değil ki İstesek akşamüstü düşlerine salardık Ağlamaklı memleketli sevdaları Kim bilir... Gece sayfalarını açar mıydı Ay uyurken Sofralarını görür müydü ayaz geceler Üşümüş bir kediyi tanır mıydı karanlık Açar mıydı yıldızlı kapısını Uykulu gözlerine aldırmadan Ay uyurken mi keserdi karanfiller Hüzünlü kokularını Parçalanır mıydı coğrafyanın Elde var sıfır haritaları Tarih alt üst şimdi...son demleriyse dünyanın Kır bütün kalemleri Kır kendi düşlerini İplerini sarkıt, Akdeniz in asi dalgalarına Ay uyur bu saatte Gelir 'mi' akşamların oldu yalnızlığın Son verdiğin bir kaçağın Heybesinde saklı şimdi Hayata dair yazdıkların Ama parçalanan atomlarının Kıkırdak sıyrılmalarını verdi sana Ay uyurken öpüyordun kucağında Masum bir çocuk sandığın alnını Korkmadın kendi aynalarından Korkmak, kirlenmektir demişti biri Oysa ne kadar korkaktı Bütün söylemi büyük korkulara Kafa tutar 'mış' gibiydi Elindekilerin toplamı Yeşil dünyanın hüzünlü sonuydu Hiç fark etmedi olduğu yeri Ay uyurken yıldızlı bir gece vakti Ezdi, geçti, maviyi, yeşili Gözlerinde ki elayı Ve yine bir gece vakti, kırmızı bir kalbi Bir kadehte içti Tüm kırmızılar şarap 'mış' gibi