Martı Çığlığı

galata köprüsü tanıktı akşam üstüydü güneş henüz batmamıştı valizinde bir yığın kaygı üzerinde yolcu telaşı konuşuyordun yutuyordum sesini sustuklarım kanatıyordu sustuklarını büyüyordun ağzımı açsam sallanacaktı köprü deniz kuduracaktı kelimelerimin arasına dalıyordu bilge bir martı konumuz sevda olsa kumru olurdu bu şiirde adı amma martı demişiz ille de martı ... usumu da yudumlayıp biramla cevapsız tüm sorularımı senli umutlarımı astım kanatlarına bir daha uçamadı konup korkuluklara çığlık çığlığa bir ağıt yaktı ahh bir görebilseydin gözlerindeki yaşı ... konuşuyordum mütemadiyen ordan burdan pür dikkat dinliyordun oysa gerçekler martının çığlığındaydı benimkiler laf-ı güzaftı...