Tükeniş Hardalı

Mürver, gül karışımı, harmanlanan desteler Beyaz ile pembeyi buluşturdu gün be gün Apansız hüküm giydi, aşka dair besteler Bir tükeniş hardalı, içimizdeki ölgün… Birlikte ne şehirler kurduk aşk temelinde Ne çok başaklar biçtik sevdanın emelinde Az az eksilmek varmış bu zaman tünelinde Bir tükeniş hardalı, içimizdeki ölgün… Adalarda gezindik, kıyıları fesleğen Ne simitler doğradık, martıları besleyen Yok oldu hazanlarla gönülleri süsleyen Bir tükeniş hardalı, içimizdeki ölgün… Yaşlılığın mimarı estirir rüzgârını Savrulan umutlarda bulamazsın yarını O gümüş fıskiyeler yitirmiş efkârını Bir tükeniş hardalı, içimizdeki ölgün… Şimdi yetim olsa da gönlümüzdeki gülşen Anıların yadına sığınır yaşlı beden Varsın o son yaklaşsın, neşeli ol yine sen. Bir tükeniş hardalı, içimizdeki ölgün...