Gelme

Gelme Gelme artık ey sevgili Yokluğundaki varlığına alıştım Hasretinin yangını ile yaşamaya alıştım Güneşi,güldüğün zaman etrafa yayılan ışıkla bir tuttum O sımsıcak gülüşü hatırlayarak ısındım soğuk kış günlerinde Üşüdüğüm zamanlarda da yine seni hatırladım O soğuk var ya Senin öfkene benzerdi Şimdi sana gelme diyorsam İstemediğimden değil sevgili O kadar çok benimsedim ki hasretini Hasretine sarılıp yatmazsam uyku tutmuyor Gözümü açtığım zaman güneş gibi parlayan yine hasretin Şimdi gelip bu hasreti benden alırsan Ben yaşayamam O yüzden artık gelme ey sevgili!