Ele Ders Olsun

Beylik sözlerden kopmuş bir iki tespih tanesi Paranoyak dar açılar geometrisi Sulu sepken şiirlerde sapkın mısralar Hiç hayra alamet değildi zaten Gördüğüm düşler, açtığım fallar Kesif bir kepazelik döşenmiş aşka giden yollarıma Maestrosuz orkestra eşliğinde yürüyor anılar İçinde bol keseden utanç Hedefini çoktan vurmuş Boş mermi kovanları gibiyim. Serseri, hem de çok serseriyim. Mürekkebi bitmiş sözlerimin. Söylemiyor, yalnızca söyler gibi yapıyorum Siyah kağıda siyahla yazılmışım Hiç okunmamış, hiç bilinmemişim Çarptım yine taze kopartılmış sevdalara Dingili kırık diller altındayım Hiçbir şeyi zoraki yaşamadım Uzakları yaşadığım kadar Uzaklara uzanmış, uzaklarda kalmışım Ömür dolusu hasret ağlamış, hasret bağırmışım Kara kıştayız bahar uzak sayılmaz Sana kanmışlıkta hasretler utanca boyandı bu kez Artık hiç acı vermiyorsun Ölüme ramak kalmışken bana gerekmez Sendeki sevdam ele ders olsun.