Sevmek Sevilmek Üstüne

Çiçek misin, kuş musun; rengin, kokun ve sesin Varla yok arasında; hayaldesin düşdesin. Ellerin yeşil ışık, sonrası hep kırmızı; Sabahlarımda şiir, akşamları bestesin. Gel desem geliversen pür heyecan, pür neş'e; Ah bir söyleyebilsem: 'eller ne derse desin! ..' Bu çağrı hangi nazı getirmezdi insafa? Naz değil o, anladım: çaresiz boş hevesin. Sevmişsin ya ne çâre, böylesi sevildin mi? 'Sevilmek kâfi' diye, verdiğin karar kesin. Sevmenin, sevilmenin doruğundasın, tamam; Sevdiğine kul köle, candan sevene nesin? Hayatı kucaklayan doyumsuz yorgunlukla, Yorgun gönülgözüme inen en son perdesin. Bunca yıl sonrası bu, kırkbir kere maşallah! Bırak artık bu rüzgâr nasıl eserse essin...