Ağzın kokuyor Konuştukca daha bir çürüyor sözlerin Üzerlerinde akbabalar uçuşuyor Güneşin kızıllığını gezdirdiğin dudakların…
Utandı, çıkamadı altı renkle çocukların önüne Kuytu bir köşe buldu Yokluğunun anlaşılmadığı…
Giderken yalnız değildin Bende seninle ayrıldım kendimden Farkında değildin bilmedin Bak şimdi sert rüzgarlar silkeliyor gövdemi…
Tanıdık bir ses gibi çağırdı dolunay Karanlık; gecenin elinde açmadan soldu Yüreği bir su damlasına dönüştü usulca Dalgalar dalga kokulu denizkızına savurdu…
Ne kadınlar sevdi ki yoktular Gerçek değildiler uuttular Sanmayın ki unuttular Hala mektupları gelir…
Fırtınaları gezdim bütün gün Rüzgarları adımladım Tenimde kara bulutlar Ellerimde yıldırımlar var…
Ne zaman düşünsem gözlerini Ne zaman saçlarını dağıtsam rüzgar olup Bir sahil uzanır önüme boylu boyunca Bir uçak alçalır ansızın yeşilköye…
Saçların dağınık olmalı, gözlerin bulutsuz... O en güzel halinle öp beni Ölü çehremi dolaşsın aydınlık bir yel Ben karanlıklara gitsemde…
Boşuna değil kül kokmuşluğumuz Aynı yangının çocuklarıyız Yanmaya doğmuşuz küllerimizden İlk gençlik zamanlarımızdır…
Benim değil bu güzel renkler O çiçekleri ben göndermedim sana Aşkıda ben indirmedim yüreğine Suçlarcasına bakıyorsun…
Su birikintilerine dalgaları getirsende Dalgalara maviyi gökyüzünden indirsende Mavideki yosun kokusudur aslolan Ne yapsanda kuşları kandırmaya yetmez…
Seval Kentmenoğluna... Başında uçuşan arılara aldanıpta kendini çiçekten sayma Olmasaydı sana yazdığım güzel renkler…
Herkez biliyor onun sen olduğunu Yalnız sen bilmiyorsun Hiçkimse sormuyor neden diye Güneş bile biliyor kimin için doğduğunu…
Eski bir yalının önünden geçiyorum Penceresinde rüzgar kulağıma geçmişini fısıldıyor Görür gibiyim cumbasında küçük bir çocuk oynuyor Asker yolu bekleyen bir genç kız güneşe hüzünl…
Pencerene düşmüş gülüşüne aşık bir kar tanesiyim Buğulu camına seni seviyorum yazan soğuk sevgilinim Gamzelerin bahar bana varsın bu kışta ayaz geçsin Erimek bahra değil dudakların…
15 / 72 gösteriliyor