Rumeli Hisarı'nda Saçlarını

Rumeli Hisarı’nda saçlarını uzatmış Marmara’ya Ne de girmiş havaya Atmış ceketini Vurmuş voltasını İçmiş sigarasını Tutmuş aşkın oltasını He canım, Yüreği çengele takılan Saçına takılmaz mı? Karıştırmak bu kadar olur İki kıtayı bir perçem ile Yan yana gelmez asla iki yakası bu aşkın Çekip almak senin elinde. Rumeli Hisarı’nda saçlarını uzatmış Marmara’ya Ne de girmiş havaya Kız bu ne caka Bu ne işve! Şimdi Marmara olmaz mı yüreğim Akmaz mı dipten dibe yüreğine Vurmaz mı sahiline gözyaşlarım Gitme diye… Akmaz mı gözyaşlarım Vurmaz mı sahiline Kal diye… Düşen olmaz mı uzatırsan böyle saçlarını Karasına çarpmaz mı geçen gemiler Karasına vurulmaz mı çarpan yürekler Ola ki geçen gemiler takılsın bir teline çekilsin karaya Ola ki atan yürekler takılsın bir teline daha bir çarpsın sevdaya Otursun yüreğine terk edip giden ham bir yemek gibi Karaya oturursa bir gemi nasılsa Otursun kalp karasına koyup giden… Gidersen oturmaz mı hüzün yüreğime Konmaz mı gam gözlerime… Akmaz mı kan beynime. Rumeli Hisarı’nda saçlarını uzatmış Marmara’ya Ne de girmiş havaya Kız bu ne afili duruş Bu ne yandan bakış Bu ne cilveli çakış Deniz kokar bu mevsimde saçların Gözlerin mavi bakar Hasret kokar çiçeklerin Ve kalkıp İstanbul olur ayrılığın İnsanlar akar bir yakadan bir yakaya Ve kalkıp İstanbul olur sevdan. Ayrılık baştanbaşa akar içimde Ve kalkıp deniz olur gözyaşlarım Ege’yi sel alır. Bu yük ağır ve büyük ve eşsiz Bu kalp yorulur bir akşam sensiz Başkenti olamadı memleketin Ama sevdanın yalnızlığın ve sensizliğin Başkenti oldu İstanbul bensiz. Ayrılığın parafı oldu Hüznün tarafı oldu İstanbul. Milyon kere milyon İstanbul İnsanlar yürür kalbimin üstünden Milyonlarca ayak izi Tanırım adımını Issız ve sakin ve usul usul Bir yer altı nehri gibi Milyonlarca ses içre Tanırım sesini Bir melodi gibi İnceden inceye Dokunur bir Anadolu türküsü gibi İçten içe yanarım. Rumeli Hisarı’nda saçlarını uzatmış Marmara’ya Gözlerinde kırlangıçlar Ellerinde kâğıttan gemiler Dudaklarında hüzne bandırılmış kelimeler Ve ayrılık bandıralı gemiler geçer Gözlerimden gözlerine… Tuzludur deniz suyu Yaramı batır, derindir Tuzludur deniz suyu Yüreğimi batır, kabuk bağlasın Can kırığı çabuk kaynasın. Ve yüreğim ayrılığın hüznün yalnızlığın Limanına demir atsın. Rumeli Hisarı’nda saçlarını uzatmış Marmara’ya Ne de girmiş havaya…