Bulut

elbette adını unutmadım nasıl unutabilirim ki seni sadece şu sıralar sana bulut kendime de yağmur demek istiyorum sana kavuştum derken her defasında kayıp gidiyorum sen farketmesen de her düşüş toprağa çarptığım ilk an canımı fazlasıyla yakıyor sonraları alışıyorum sonraları yeşermeye çalışan çiçeklere yüreklere can veriyorum ama bir türlü bırakmıyor yakamı şansızlık ilk önce rüzgar sonra da güneş kavuruyor bedenimi aslında sevinsem mi bilmiyorum buhar olup yanına gelmek seni bir daha yakından görmek daha sonra yine senden uzaklaşmak her defasında bu acıya katlanmak akıl işi değil biliyorum ama yine de yanına sevinerek geliyorum...