Bir Fincan Gece Bekçisi

taziye bekleyen günler köpürmüştü gözler ucunda serilmiş yerde yatan bir kalem tortusu büyüklüğünde emeli boyundan büyük olan caddelerde ses vermek en yüce alışveriş doğmadan önce ağlayan sabahınız varsa hazır olmalısınız huzura ve hüzne mutlulukla diz dövmek yormaz insanı bir kalem nadası beyni terletir belki uzak kalmamak gerek ufuk meşalesine gece güneşinin gerdanlığını takabilmek için takı istemez kalem,ilham oldukça bu senin bildiğin manivela,ruhu kaldıramaz hançerlenmiş perdelerde bir göz gölgesi hemen anlarsın ki gözyaşları gezinmiş buraya kadar anlattıklarım,yazdıklarımdı yazamadıklarımla sokağa çıkışım bin hayıf terane olmak istemeyen takılarımı çekmecemde saklıyorum bir tâk dilencisi kapımı tıklarsa uzatıp verebilmek için.. ıslanmış mendilimde cesur bir himmet bu kıvılcım yeter kafiyelerimin peyzajına tabağımdaki şamatayı bırakıyorum sunak gölgesine tek bu mudur yorgun dertten kurtuluş? gece gözyaşları destara akıtılır sedef macunuyla bir misafir olunacaksa dâyesi sessizlik ve yalnızlık iki elinden tutan rikkat dakikalarının susmayan şehrengizi budur çözülmeyen kimseyi rahatsız etmeyen süpürge bakışlar toz bağlamış camları eritir biteviye kalabalıklar asfaltı ezerken dinç gölgeler nadir tebessümleriyle uğrarlar bir bakışın hatırına sabah olmadan ve gün dolmadan.. serap görülmez uhrevi yağmur altında evimi de ıslatan behre,merhaba! mergup elbiseler göz istemeyince rüya burgacını gulyabaniye veriyorum kezzap kupasını kim taşımak ister! sokak lambaları bataklığı hicvediyor uyanmayanlar bunu duyamadı kavanoz içinde sesli ağlamak budur yanarken yandığını ateşe söylememek.. açıyorum kapımı bir tıkırtı üzerine paspasıma bırakılan mektuba uzanıyor ellerim ellerim ruhumu sıvazlıyor ve ağlıyorum uzaklardan kaynayarak gelmiş kelimeler bunlar içime dökülüyor ve içimi yakıyor nasıl uyurum bu güneşli saatte sözleri bir bekçiye benzemese de bekçi oluyorum anlattıklarına meğer her gece kapımdaymış dumanındaki fincan eşliğinde muhabbetin harmanlandığı huzur kemeri