Son Karakol

Asrın gözüne mil çekilmişçesine Damarlarda kan donuyordu Ağlayış bulutları sisler içerisinde Duvağını giymişti ümitsizce Şerit değiştirmeyen yollarla Boyunduruk eşliğindeki yürüyüştü Asrın gözüne mil çekilmişçesine Boynu tasmalı gedâ sezonunda Çakırkeyfin ayakları ucunda Kurtuluş kulaçlarını atarken Kayan göktaşları gibi olamazdın Semânın avuçlarında dinlenirken Kaldırımları uçurum saymadın Boynu tasmalı gedâ sezonunda Kırık bir baca sansalar da seni Ufka bıraktığın haşmet dumanlarınla İlikleri kesilmişti kahramanların(!) Kılıç sesleri kulaklarını delerken Taktıkları utanç küpeleriyle Tarih kuleleri yıkılmıştı Kırık bir baca sansalar da seni Tenden sıyrılmış kafesinde yaşarken Hayatın metafizik budunda Kahramanlık gözyaşları dökerken Seni büyüleyen şanlı orduya Hakikâtin fihristi olurken Batmayacaktı Güneşin ışıkları Tenden sıyrılmış kafesinde yaşarken Nuh tufanı ayağını ıslatsa da Sabır örtüsüyle uyuyacaktın geceleri Hışım kaplasa da sineni Kutlu halefin tohumuyken şafakta Sonsuza uçan kelebekler gibi Tevazu kanatların yerde olacaktı Nuh tufanı ayağını ıslatsa da Şanlı mâzinin Cennet topraklarında Sen yaşayacaktın içimizdeki varlığınla Dışa taşırdığın beklentimizle Sonsuza örülen koza olurken Nasırlı ellere el uzatacaksın Tecrübe yelpazesiyle kıyamdayken Şanlı mâzinin Cennet topraklarında.