Aptal

Hatırlamıyorum, neden çıkmıştı Kalplerimiz bir hiç yüzünden kırılmıştı O sebepsiz kavgamızın üstünden Bilemiyorum, ne kadar zaman geçmişti Okulun son günü, veda töreniydi Bir bitişin başlangıcı İçimde tarifsiz bir acı İtiraf edemesem de kendime Gözlerim onu arıyordu, belliydi Birden karşılaştık Sezdirmedim ama dünyalar benim oldu Öylece bakıştık Bir anda ne dargınlık kaldı ne kırgınlık Gülümsedik, tokalaştık Gözlerimi unuttum, gözlerinde Ellerimi unuttum, ellerinde Öylece kaldık, kalakaldık ayaküstünde Ah! Ben ne aptalmışım Onun kıymetini nasıl, nasıl da anlamamışım Şimdi soruyorum kendime Hep söz verdim de Neden ben onu hiç, hiç aramadım Telefonlar ederdi Seni özledim, sesini duymak istedim, derdi Konuşurduk dakikalar saatlere erişince Sözleşirdik buluşmaya, konuşmamız sona gelince Tutmazdım sözümü, tutmazdım Ben su katılmadık bir aptaldım Nede güzel gözleri vardı Hani siz hiç ceylan gördünüz mü? Öyleydi işte, çok güzeldi gözleri Hele bir saçları vardı Omuzlardan bellere dalga dalga salınan, akan Birde boyun büküşü vardı, içimi yakan Ben oldum ya İnanamıyorum, ben oldum onu yüzüstü bırakan Ben aptal, bir aptaldım Bunu çok, çok iyi anladım Arardı beni hep, yalancısın, derdi Vefasızsın, derdi, sitem ederdi Ne yalancısı, ne vefasızı Ben bir aptaldım Kafasızdım, kafasız Ah ulan! Kaybedilir miydi öyle kız Kaybettim ya ben onu Bunu da başardım Ben tam bir aptaldım