Karanlık Gezinti

-I- Bir köşesinden tutulmuş gibi yarı gecede kopuk bir damar gibi vuruyor, yalnızlığın, denizsizliğin, taş çağının yarası. Savruk bir uykunun sarmaş dolaş yaşamasıdır, eski, inik, bir davul gibi gürültülü. Gidelim yeniden yaşamaya başlayınca: Deniz yeniden yaşamaya başlayınca kıyılarda; kıyıda bağlanınca sis düdüklerine, sis: Yolculuk en doğal olandır. Oysa denizlerdir en yakın kavgalara, kaçılmadan karmaşık bir evrenin ardı sıra. Atlardır: Cehennem, defneler ve kara yavaş yavaş saklanır ardına. Gelmediği izlerden acının çayırları sürüp atar balıkları, yengeçleri, çakıl taşlarını, bir tan yeri saklamış gibi günlerin yarışında. -II- Karanlık, ışığın olduğu yerlerde yaşar. Yağmurlar yağar gibi geceyarıları. Sazdan bir elin korkuluğu, dolaştırır, akşamdan kalma bir maviyi göklerde. Gidelim gel, gidelim. Gidelim, düşüm korkumu bırakmıyor, şimdi uzaklığı yakınlığına denk, korsandır bütün düşlerin çocuğu. Ses işitilmez kan akmadıkça yere, yelin kestiği sessizlikten başka; bir türkünün orta yerinden bölünmesi, ayakların altında kırılan kumlara karşı, nasıl konaklarım böyle durma, kaç kış günü yola çıkıp yüzümüz uyanmadan. Uçup konduğu günlerden kalma sanki bir bilmediğim var.