İnsan

İnsanoğlu meçhulün içinde sakladığın, Önüne hayatı katıp giden çığın. Zamana kapılıp bu çığ yuvarlanınca, Gözünde mor halkalar, saçların karlanınca, İçinde büyüttüğün solar bütün çiçekler, Önce kolun bacağın, sonra da kalbin tekler. Çiçeklerden sadece müstesna bir gül kalır, Gönlündeki bu gülle ümitlerin çoğalır. Zaman bedene hükmedince seni alt etti sansın, Sen gönlünü yaşattıkça asıl yenilmez insansın. Bulutlardan yüksekte uçurtmandı güneşin, Artık sonsuz ummanda yakamozlardır eşin. Güneş doğmuştu amma batacaktı da elbet, Sen gece sana gülen ay ile yarenlik et. Ölüme yaklaşırken vehimlerin nafile, İnsanoğlu kucaklarsın sonsuzu kalbin ile. Bitmeyene vasıl olmaz dünyada hiçbir yaprak, Sararıp solar ama düştüğü yerde toprak, Sarar tüm vücudunu, ruh girer bu bedene, Sonsuz cennet ağacında can hakkı sabredene. Zaman bedene hükmedince seni alt etti sansın, Sen ruhunu yaşattıkça asıl yenilmez insansın.