Ey Yüce Milletim!

Yıl 1932 Tellallar bağırır Ülkemin en ücra köylerinde Tellallar bağırır Açılırken Millet Mektepleri, Çıralar aydınlatır Kandil kardeşliğinin loşluğunda Bilime koşar analar Sevgiye koşar nineler Gönüller seferber olmuş Aydınlığın yolunda Özgür düşünceler yurdunda, Muallimler özveri Şahlanan azim atlarının terkisinde Taşırken gönülleri Güneşli diyarlara, Kimsenin aklında yok Kimse ayırdında değil, Bu kafa Brakisefal Bu kafa Dolikosefal, Bu esmer, bu sarışın Bu yazma, bu yemeni Bu açık bu kapalı Bilgi herkesin malı Yeter ki, ülkem aydınlanmalı. Demişti Başöğretmen Özgürlüğün simgesi; "Muallimler yeni nesil Sizin eseriniz olacaktır, Cumhuriyet sizden fikri hür, İrfanı hür, vicdanı hür nesiller ister," Bu güneş ısıttı, bu nur aydınlatmıştı Bu sevgi dağıtmıştı karanlıkları, Ninem Gazi Kemal derdi En büyük saygıyla Gözleri yaşlanırdı Yüreğinden gelen duyguyla. Yıl 2008 Okumak ister bacım Millet mekteplerinin kapılarında Ağırbaşlı gözleri yaşlı; Sen başı örtülü, sen türbanlı Sen simgeli, sen hüsranlı Kapanır kapılar yüzlerine. Aydın olası kafalar Kararmış cüppeler gibi Dikilir özgürlükler önüne, Bir utanmazlık güruhu Ektiği, yetiştirdiği Çiçeklerinden müşteki, "Benim naçiz vücudum Elbet bir gün toprak olacaktır" Diyen yüce ruhun önünde Topraktan medet umarcasına, Türbeden bebek bekleyen Cühelaya eş bağnazlık sergisinde, Ey Yüce Milletim! Kararan bulutlardan rahmetler yağar Sular bulanmadan durulmaz Sen yine tevekküldesin, Sen Anadolu kültüründe Gönüllerde açan güldesin, Sen özgür düşüncelerde Nice mösyölerden Kalemşorlardan öndesin, Sen açıksan da, kapalıysan da Sen benim gönlümdesin.