شمارهٔ ۱۴۰

قاصد آمد سحرگه از بغداد خبر خوشدلی بیاران داد وقت عشرت رسید و آخر شد ذکر تسبیح و خواندن او راد سر مستان رسید باز از راه بکف او کلید گنج مراد اول از روی فیض و رحمت عام در میخانه امید گشاد باده آورد و سفره ای گسترد چنگ و عود و سبو و جام نهاد گفت با خوب و زشت و خرد و بزرگ همه از بد سرشت و نیک نهاد که بیایید سوی درگه دوست با دل پر امید و خاطر شاد خم پر از باده گلشن آماده کرم پیر میفروش زیاد چه عجب خانه ایست میخانه که همیشه ز باده باد آباد هر که آمد بسوی این درگاه یافت مقصود و برگرفت مراد شاه عالم شد آنکه بر این در سر افتادگی بخاک نهاد هر که همراه ماست بسم الله ما که رفتیم هر چه بادا باد تو مگوزاد و توشه همره نیست لطف او توشه همت او زاد