شمارهٔ ۲۰۳

م میرزا حبیب خراسانی
0 Altın Yaprak
بدستم افتد اگر باز زلف پر شکنش پریش تر کنم از کار و بار خویشتنش بخایم آن لب و دندان چون شکر چندان که جوی خون رود از لعل لب چو چشم منش منش چگونه توانم که در بغل گیرم که تاب جامه ندارد ز نازکی بدنش چه گلشنی است پر از میوه لیک حیف که دست نمیرسد به به و سیب غارض و ذقنش چه باغ خرم سبزی است لیک نتوان چید گلی ز نسترن و غنچه ای ز یاسمنش اگر بنزد لبش پسته لب بخنده گشاد غمین مشو که بیک سنگ خورد شد دهنش کدام باغ در اینشهر و این دیار حبیب چه او گلی و چو من بلبلی است در چمنش

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.