شمارهٔ ۲۲۸

نیمه هشیاریم و یک نیم دگر مستانه ایم لطفی ای ساقی که ما محتاج یک پیمانه ایم بیم رسوایی مده ای شیخ ما را بعد از این سال ها شد ما به رندی در جهان افسانه ایم عقل اگر با ما بود از عهد دیرین آشنا بگذر از ما گو که نیز از خویشتن بیگانه ایم هر کجا زلف بتی در تار او بند و شکن هر کجا شمع رخی بر گرد او پروانه ایم لب به لعل گلرخان بنهاده همچون ساغریم چنگ در زلف بتان افکنده همچون شانه ایم شیخ بی دین را بگو تکفیر ما نبود سزا کفر و ایمان در خور عقل است و ما دیوانه ایم سیل انده را بگو آبادی ما را مده بیم ویرانی که از روز ازل ویرانه ایم