شمارهٔ ۲۴۴

بتی شیرین لب اما ترشروی و تند خو دارم نگاری بدقمار و تلخگوی و جنگجو دارم همه اسب جفا تا زد همه نرد دغل بازد بخوی زشت مینازد که من روی نکو دارم ز جورش با رخی شادان دلی دارم زغم پژمان که گریه با لب خندان چو مینا در گلو دارم گهی غنج و دلال آرد گهی رنج و ملال آرد گهی خونم حلال آرد چو باوی گفتگو دارم از آن چشم و ازان ابرو و از آن زلف و از آن گیسو بکین صف بسته روبر رو سپاهی جنگجو دارم بتا تا چند کید و کین تلطف کن دمی بنشین بفرما زان لب شیرین که دشنام آرزو دارم مرا در مجمع رندان بفحش و ناسزا چندان مکن با خاک ره یکسان که من نیز آبرو دارم