شمارهٔ ۳۰۱

رخ است آن یا چمن یا باغ نسرین بر است آن یاسمن یا سرو سیمین یدو بیضاء نگویی لعل و دندان شب یلدا نگویی زلف پرچین عروسی چون ترا شاید که باشد سر و جان و دل و دین جمله کابین هزاران فتنه بر خیزد ز اسلام دو صد شورش برانگیزد ز آیین چنین کان چشم جادو میبرد دل چنان کان زلف هندو میبرد دین منه در پیش رخ آیینه و آب مده خود را بزیور زیب و آیین رخت بی زیب و زیور خوب و زیبا است لبت بی قند و شگر شهد و شیرین گمند زلفکان و تیر مژگان کمان ابروان و خال مشکین زهر سو از سپاه روم و از زنگ بسوی ما کشیده لشگر کین حبیب آن دل بچنگ آن سر زلف چو گنحشکیست در چنگال شاهین یکی تار سر زلفت بچین بست بهر تار سر زلفت دو صد چین