شمارهٔ ۴۵

ملک تسلیم و رضا دولت درویشان است کسوت فقر و فنا خلعت درویشان است قسمت پادشهان سیم و زر و تاج و کمر رنج و اندوه و بلا قسمت درویشان است نوبت پادشهان دبدبه کوس و دهل بانگ مرغان سحر نوبت درویشان است صبر ایوب و بلاها که بیعقوب رسید داستانی زغم و محنت درویشان است خرقه سبز مرقع که بدین زیب و ضیا است بر سرو دوش فلک کسوت درویشان است جیب گردون که پر از رشته یاقوت و گهر اجر و مزدی است که در خدمت درویشان است کنج عزلت که نیابند بدو هرگز راه پادشاهان جهان خلوت درویشان است چون به بندند از این دار فنا بار رحیل وقت آسودگی و راحت درویشان است گر نسب پادشهان راست ز جمشید و قباد قل هو الله احد نسبت درویشان است حرم و دیر که در کیش مسلمان و کشیش شد چنین محترم از حرمت درویشان است مسند باد صبا بندگی دیو و پری مختصر قصه ای از حشمت درویشان است