شمارهٔ ۱ - هوالعزیز

ای تو مسما و هر دو گیتی اسما بادا اسما همه فدای مسما نعت تو از ما تنزه است و تقدس مدح تو از خود تبارک است و تعالی ذره چه داند حدیث طلعت خورشید پشه چه داند رموز خلقت عنقا پرتوی از نور دانش و کنش تو در دل دانا فتاد و دست توانا روح ز بالا بخلقت آمد تا شیب باز بامرت رود ز شیب ببالا در همه باطن تویی و از همه ظاهر در همه پنهان تویی و از همه پیدا از تو هویدا شده وجود دو گیتی هم ز دو گیتی وجود تو است هویدا قطره نیارد صفت ز دریا لیکن بر قدر خود کند حکایت دریا ذره نیارد صفت ز خورشا لیکن بر مثل خود کند روایت خورشا روزنه از ماه می نگوید لیکن بر حسب خود بود دهانش گویا نزد همه حاضری و از همه غایب بر ز همه جا تویی و در بهمه جا