Belki de söylediğimiz yalanlar doğruydu, Çünkü hep birlikte yalanı yaşıyorduk. Hüzün içimize damla damla çöreklenirken, Yine de yeni yollar düşlüyorduk.…
Dostluk bir çift kara gözdü, Işıklar saçardı ve aydınlatırdı etrafını pervasızca... Sen bir tebessümle yetinecekken, O, sana gül kahkahalar sunardı.…
Artık kendimi avutmalar da yetmiyor, Ve ben bundan öteye hiç geçmedim. Durduğum yer sınır, ayağım kaysa uçurum, Ve ben bundan öteyi hayal bile etmedim.…