Tutsak Vatan

Sessiz cinayetlerin şifresiyim Dökülür kaldırım taşlarına Kanım yalnızlığın tekeline Kanlı silahlarla infilak etti umutlarım. Yalnızım yalnızlıktan beter rüyalarım Sessizim kimsesizim kimsesizlikte kararlıyım Ayaklarımda bin yıllık esaretten kalan özgürlük Öfkeliyim, öfkem keskin bıçak gibi Acılarla dağılan şafaklarda Kilitli kalmışım kendi yurdumda Dünün aynasında üşümüş yarınlarım Yarınlarımın dünü gitse de bu rüyadan Ben hala buradayım gidemem yurdumdan Uzaklık yoktur gidecek yeri olmayana Belki düşer hükmüm boynumdan, Özgürlük kazanmak çok zor uyanıncaya kadar Bir kaç sokak ve cadde yaksam Tutuştursam özgürce tutsaklığımı Devriyelere devredilmiş asaletim Tutsak yurdumun tutuksuz ahalisi ben Kalksam yürüsem terlesem sarılsam yurdumda Biraz ekmek bir yudum su bir sigara Belki uyanır birileri bu vatan nerede diye Bir gün kalemim kırılıncaya kadar