غزل شمارهٔ ۴۱۴
ح حافظ شیرازی
0
Altın Yaprak
گلبن عیش می دمد ساقی گل عذار کو
باد بهار می وزد باده خوش گوار کو
هر گل نو ز گل رخی یاد همی کند ولی
گوش سخن شنو کجا دیده اعتبار کو
مجلس بزم عیش را غالیه مراد نیست
ای دم صبح خوش نفس نافه زلف یار کو
حسن فروشی گلم نیست تحمل ای صبا
دست زدم به خون دل بهر خدا نگار کو
شمع سحرگهی اگر لاف ز عارض تو زد
خصم زبان دراز شد خنجر آبدار کو
گفت مگر ز لعل من بوسه نداری آرزو
مردم از این هوس ولی قدرت و اختیار کو
حافظ اگر چه در سخن خازن گنج حکمت است
از غم روزگار دون طبع سخن گزار کو
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş